امامت هردو درميان بنى هاشم جمع گردد و آنان شرافت دين و دنيا را باهم به دست آورند . اينان معتقدند كه عبد الله بن عباس گفته است : آنچه امت ما را از آن محروم كرد افزون‌تر از آن چيزى است كه ما آنان را از آن بىبهره كرديم . ازاين‌رو پنداشته‌اند كه پيامبر ( ص ) عباس فرزند عبد المطلب را براى امامت دين برگزيد و به نام او تصريح نمود ، از سوى ديگر پس از پيامبر ( ص ) او شايسته‌ترين مردم نيز هست . اما ابو بكر را مردم براى امامت [ امور ] دنيا برگزيدند . همچنين اظهار مىدارند كه پس از عباس فرزندش عبد الله امام و پيشواست و بعد از عبد الله فرزندش على ؛ پس از او فرزندش محمد بن على و سپس فرزندش ابراهيم بن محمد و آنگاه برادرش عبد الله بن محمد . آنان معتقدند كه امامت تا روز قيامت در نسل عباس تا آخرين نفر اين خاندان باقى مىماند . اين سلسله با مردى خاتمه مىيابد كه حضرت مسيح ( ع ) پشت سرش نماز خواهد خواند و او همان مهدى است كه پيامبر ( ص ) به آمدن او بشارت داده و به عباس فرموده است : « مهدى از نسل تو خواهد بود ؛ زمين را از عدل و داد پر خواهد كرد ، همان‌گونه كه از ظلم و ستم پر شده باشد . » و نيز فرموده است : « هرگاه پرچم‌هايى سياه را مشاهده كرديد كه از جانب مشرق به سوى شما مىآيد ، پس به سوى آنها بشتابيد هرچند به صورت راه رفتن با دست و زانو به روى برف باشد ، چه اينكه خليفهء خداى عزّ و جل ، يعنى مهدى در ميان آنان است . » اين خبر را ثوبان از آن پيامبر ( ص ) روايت كرده است . 54 . اين فرقه معتقدند كسى كه از نسل عباس قيام كند و پيشوايى مردم را برعهده گيرد ، پيروى از او واجب و امامت او مسلّم و ثابت است و بر امت واجب است كه تسليم او گردند و هرگاه در دانش دين اختلاف پيدا كردند به او مراجعه كنند ؛ چرا كه خداوند سبب مىشود تا انديشهء درست به ذهن امام خطور كند و شناخت صحيح را به او الهام مىنمايد و حق را چنان در قلبش جلوه‌گر مىسازد كه جز به آن حكم نكند ؛ چنان‌كه خداوند به زنبور عسل هرآنچه را كه به مصلحت اوست ، الهام نموده و [ در قرآن كريم ] فرموده